Sakthi ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਸਾਨੂੰ ਅੱਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਇੱਕ ਆਮ ਗਰਭ-ਪੂਰਵ ਸਕੈਨ 'ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ। ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਰਤੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੇਂ ਸਨ: ਵੇਨ ਆਫ਼ ਗੈਲਨ ਮੈਲਫ਼ਾਰਮੇਸ਼ਨ (Vein of Galen Malformation)। ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਖ਼ੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਲ਼।

ਫਿਰ ਆਇਆ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ — ਲੱਭਣਾ। ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਹਰ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਲੱਭਦਿਆਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਉਹ ਦਿਨ ਸਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ਵੀ।

ਆਖ਼ਰ ਮੈਂ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਝ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ New York ਵਿੱਚ Dr Alejandro Berenstein ਨੂੰ ਇੱਕ ਈਮੇਲ ਲਿਖੀ — ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸ ਹਾਲਤ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ। ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ, ਦੂਜੇ ਮਹਾਂਦੀਪ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦਾ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜੋ ਡਾਕਟਰ ਸਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੀ Manhattan ਦੇ ਇੱਕ ਦੰਤਕਥਾ ਵਰਗੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਈਮੇਲ।

Dr Paramasivam ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਐਂਬੋਲਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ (embolisation) ਦੇ ਕਈ ਗੇੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੀ — ਮੈਲਫ਼ਾਰਮੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਖ਼ੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਖ਼ੂਨ ਰਿਸਾਅ (bleed) ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੰਟ (shunt) ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ। ਇਹ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚਲੀ ਕਿਸਮਤ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚਿਆ ਹੈ। ਦਵਾਈ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ — ਦਵਾਈ ਤਾਂ ਹੁਨਰ ਸੀ। ਕਿਸਮਤ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ ਸਹੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਥੀ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਹ ਪਤਾ ਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਮਾਪੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਇਹੀ ਇਸ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਈਮੇਲ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ — ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ, ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ Dr Berenstein ਹਨ।