Sakthi'nin hikayesi

Sekizinci ayda, rutin bir antenatal ultrasonda öğrendik. Kullandıkları kelimeler daha önce hiç duymadığımız kelimelerdi: Galen Veni Malformasyonu. Bebeğimizin beynindeki bir kan damarı yumağı.

Sonra kimsenin sizi uyarmadığı kısım geldi. Teşhis değil — arama. Bunu kimin tedavi edebileceğini bilmiyorduk. Hindistan'da birinin bunu tedavi edip edemeyeceğini bile bilmiyorduk. Ve arayarak geçirdiğimiz her gün, elimizde olduğundan emin olmadığımız bir gündü.

Sonunda aklıma gelen tek şeyi yaptım. New York'a, Dr Alejandro Berenstein'a bir e-posta yazdım — bu rahatsızlığı tedavi eden dünyadaki ilk doktorlardan biri. Başka bir kıtada, bana yanıt vermesi için özel bir sebebi olmayan bir yabancı.

Kızımızı kurtarabilecek doktor kendi şehrimizdeydi. Ve onu bulmamızın tek yolu, Manhattan'daki bir efsaneye yazılan bir e-postaydı.

Dr Paramasivam onun tedavisini planladı. Birkaç tur embolizasyon geçirdi — malformasyon kafatası açılmadan, kan damarlarının içinden kapatılır — ve daha sonra bir kanamanın ardından bir şanta ihtiyaç duydu. Uzun ve korkutucuydu, ve işe yaradı.

O hikayedeki şans üzerine çok düşündüm. Tıp üzerine değil — tıp, beceriydi. Şans, doğru kişiye yazmış olmam ve onun da eski meslektaşının nereye gittiğini bilmesiydi.

Hiçbir ebeveyn, çocuğunun kurtarılabileceğini öğrenmek için şanslı olmak zorunda kalmamalı.

Bu vakfın var olma sebebinin tamamı bu. O e-posta olmaya çalışıyoruz — herkes için, hemen, Dr Berenstein'ın diğer ucunda olduğunu bilmelerine bile gerek kalmadan.