داستان Sakthi

ما در ماه هشتم، طی یک سونوگرافی معمول دوران بارداری، متوجه شدیم. کلماتی که استفاده کردند چیزهایی بودند که هرگز نشنیده بودیم: بدشکلی ورید گالن. یک درهم‌تنیدگی از رگ‌های خونی در مغز نوزادمان.

بعد بخشی آمد که هیچ‌کس دربارهٔ آن به شما هشدار نمی‌دهد. نه تشخیص؛ جست‌وجو کردن. نمی‌دانستیم چه کسی می‌تواند این را درمان کند. نمی‌دانستیم آیا اصلاً کسی در هند می‌تواند این را درمان کند. و هر روزی که صرف جست‌وجو کردیم، روزی بود که مطمئن نبودیم داریمش.

در نهایت تنها کاری را کردم که به ذهنم رسید. برای Dr Alejandro Berenstein در New York ایمیلی نوشتم؛ یکی از اولین پزشکانی در جهان که این بیماری را درمان کرده بود. غریبه‌ای در قاره‌ای دیگر، بدون هیچ دلیل خاصی برای پاسخ دادن به من.

پزشکی که می‌توانست دخترمان را نجات دهد، در همان شهر خودمان بود. و تنها راهی که او را پیدا کردیم، ایمیلی به یک افسانه در Manhattan بود.

Dr Paramasivam درمان او را برنامه‌ریزی کرد. او چندین دور آمبولیزاسیون را پشت سر گذاشت — بدشکلی از داخل رگ‌های خونی بسته می‌شود، نه با باز کردن جمجمه — و بعدها، پس از یک خونریزی، به شانت نیاز پیدا کرد. این روند طولانی بود، ترسناک بود، و جواب داد.

من خیلی دربارهٔ شانسی که در این داستان بود فکر کرده‌ام. نه پزشکی؛ پزشکی مهارت بود. شانس این بود که اتفاقاً به فرد درستی نامه نوشتم، که اتفاقاً می‌دانست همکار سابقش کجا رفته است.

هیچ والدی نباید برای فهمیدن اینکه فرزندش قابل نجات است، به شانس نیاز داشته باشد.

این تمام دلیلی است که این بنیاد وجود دارد. ما تلاش می‌کنیم همان ایمیل باشیم؛ برای همه، بی‌درنگ، بدون اینکه لازم باشد بدانند Dr Berenstein در آن سوی ماجراست.