ເລື່ອງລາວຂອງ Sakthi

ພວກເຮົາຮູ້ໃນເດືອນທີແປດ, ຈາກການກວດອຸນທະຣາຊາວທ໌ກ່ອນເກີດຕາມປົກກະຕິ. ຄໍາທີ່ພວກເຂົາໃຊ້ແມ່ນຄໍາທີ່ພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນມາກ່ອນ: ຄວາມຜິດປົກກະຕິຂອງເສັ້ນເລືອດດຳກາເລນ. ການພົວພັນກັນຂອງເສັ້ນເລືອດໃນສະໝອງຂອງລູກນ້ອຍພວກເຮົາ.

ຈາກນັ້ນມາເຖິງສ່ວນທີ່ບໍ່ມີໃຜເຕືອນທ່ານໄວ້ກ່ອນ. ບໍ່ແມ່ນການວິນິດໄສ — ແຕ່ແມ່ນການຊອກຫາ. ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າໃຜຈະປິ່ນປົວສິ່ງນີ້ໄດ້. ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າມີໃຜໃນອິນເດຍທີ່ຈະປິ່ນປົວສິ່ງນີ້ໄດ້ບໍ. ແລະທຸກມື້ທີ່ພວກເຮົາໃຊ້ໄປໃນການຊອກຫາ ແມ່ນມື້ໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາບໍ່ແນ່ໃຈວ່າຍັງມີເຫຼືອຢູ່.

ໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດສິ່ງດຽວທີ່ຂ້ອຍຄິດອອກ. ຂ້ອຍໄດ້ຂຽນອີເມວຫາ Dr Alejandro Berenstein ໃນ New York — ໜຶ່ງໃນແພດຄົນທໍາອິດຂອງໂລກທີ່ປິ່ນປົວພະຍາດນີ້. ຄົນແປກໜ້າ, ຢູ່ຄົນລະທະວີບ, ທີ່ບໍ່ມີເຫດຜົນສະເພາະໃດທີ່ຈະຕອບຂ້ອຍ.

ແພດທີ່ສາມາດຊ່ວຍຊີວິດລູກສາວຂອງພວກເຮົາໄດ້ນັ້ນຢູ່ໃນເມືອງຂອງພວກເຮົາເອງ. ແລະວິທີດຽວທີ່ພວກເຮົາພົບລາວແມ່ນອີເມວສະບັບໜຶ່ງເຖິງຕໍານານຄົນໜຶ່ງໃນ Manhattan.

Dr Paramasivam ໄດ້ວາງແຜນການປິ່ນປົວໃຫ້ນາງ. ນາງໄດ້ຜ່ານການອຸດເສັ້ນເລືອດຫຼາຍຮອບ — ຄວາມຜິດປົກກະຕິຖືກປິດຈາກພາຍໃນເສັ້ນເລືອດ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍການເປີດຫົວກະໂຫຼກ — ແລະຕໍ່ມານາງຕ້ອງການທໍ່ລະບາຍນ້ຳ, ຫຼັງຈາກມີເລືອດອອກ. ມັນຍາວນານ, ແລະໜ້າຢ້ານ, ແລະມັນໄດ້ຜົນ.

ຂ້ອຍໄດ້ຄິດຫຼາຍກ່ຽວກັບໂຊກທີ່ຢູ່ໃນເລື່ອງນັ້ນ. ບໍ່ແມ່ນທາງການແພດ — ການແພດແມ່ນສີມືທີ່ຊ່ຽວຊານ. ໂຊກນັ້ນຄືການທີ່ຂ້ອຍບັງເອີນຂຽນຫາຄົນທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຜູ້ທີ່ບັງເອີນຮູ້ວ່າອະດີດເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ໄປຢູ່ໃສ.

ບໍ່ມີພໍ່ແມ່ຄົນໃດຄວນຕ້ອງອາໄສໂຊກເພື່ອຈະຮູ້ວ່າລູກຂອງພວກເຂົາສາມາດຊ່ວຍໄດ້.

ນັ້ນຄືເຫດຜົນທັງໝົດທີ່ມູນນິທິນີ້ມີຢູ່. ພວກເຮົາກໍາລັງພະຍາຍາມເປັນອີເມວສະບັບນັ້ນ — ສໍາລັບທຸກຄົນ, ໃນທັນທີ, ໂດຍທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າ Dr Berenstein ຢູ່ອີກຝັ່ງໜຶ່ງຂອງມັນ.